Σάββατο, Μαρτίου 14, 2015

Δημήτρης Κανελλόπουλος Πρόγραμμα επιστημονικής τροφοδοσίας



Δημήτρης Κανελλόπουλος
Πρόγραμμα επιστημονικής τροφοδοσίας
Program de alimentaţie ştiinţifică a populaţiei…

Όταν έπεσε το πρώτο χιόνι, μαζευτήκαμε μέσα στον Croco. Έκανε πολύ κρύο και δεν αντέχαμε να στεκόμαστε όρθιοι και ακίνητοι στα τραπέζια που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο. Ο Locsyi που προβληματιζόταν διαρκώς  για τα ανταλλακτικά τής zavra, έπαψε να προβληματίζεται γιατί δεν μπορούσε να κυκλοφορεί με το μηχανάκι πάνω στον πάγο. Η zavra ήταν ένα προπολεμικό γερμανικό μηχανάκι που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του. Το μοναδικό ίσως σε ολόκληρη την πόλη. Ησυχάσαμε.
Ωστόσο προέκυψε ένα άλλο ζήτημα. Η εξαφάνιση των τροφίμων από τις Alimentari, μας ανησυχούσε σε μεγάλο βαθμό. Το πράγμα φαινόταν ότι θα τραβήξει σε μάκρος. Οι περισσότεροι στράφηκαν σε μένα. Ήμουν ο «ξένος» της παρέας. Η γέφυρα με

Τετάρτη, Μαρτίου 11, 2015

Δημήτρης Κανελλόπουλος: Ἕνα μαῦρο ὄνειρο…


Ἀπὸ ἀριστερὰ πρὸς τὰ δεξιά: Aurel Rău, Δημήτρης Κανελλόπουλος καὶ Petre Poantă, 
στὸ μπαλκόνι τοῦ περιοδικοῦ Steauă (Το Αστέρι), Φθινόπωρο 1988
Δημήτρης Κανελλόπουλος: Ἕνα μαῦρο ὄνειρο…
Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ 14ο τχ. τοῦ Ὀροπεδίου

Μὲ δυσκολία ἀναπνέω.
Κάτι μὲ τραβάει πρὸς τὰ κάτω.

Ἀλ. Πούσκιν, 1799-1837

Ἀρχὲς Ὀκτώβρη τοῦ 2013, προσγειώθηκα, μετὰ ἀπὸ πτητικὲς περιπέτειες μιᾶς ὁλόκληρης μέρας, στὸ ἀεροδρόμιο Otopeni τοῦ Βουκουρεστίου. Τώρα τὸ ἔλεγαν ἀλλιῶς: Aeroport, Henri Coandă! Ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλάζουν οἱ τόποι! Τὸ ἀεροπλάνο, ἕνα ἑλικοφόρο της Ὀλυμπιακῆς, ἔφτασε πάνω ἀπὸ τὸ Βουκουρέστι κανονικά. Λόγῳ τῆς ὁμίχλης ὅμως, δὲν μποροῦσε νὰ προσγειωθεῖ. Γυρίσαμε στὴν Ἀθήνα καὶ ξαναπετάξαμε μετὰ ἀπὸ μία ὥρα. Τελικά, τὴν δεύτερη φορὰ προσγειωθήκαμε ἀλλὰ χάσαμε τὴν πτήση γιὰ τὸ Cluj. Μᾶς φιλοξένησαν στὸ Hotel Dorobanţi (δὲν μ’ ἀρέσει τὸ καινούργιο ὄνομά του!).


Ἡ νύχτα ἦταν γλυκιά, ἡ περιέργειά μου μεγάλη κι ἔτσι, ἄφησα τὸ ξενοδοχεῖο κι ἄρχισα νὰ περιφέρομαι στὴν λεωφόρο Magheru, παρατηρώντας πόσο εἶχε ἀλλάξει. Ἔφτασα μέχρι τὸ παλιὸ κτήριο τοῦ Πανεπιστημίου, ἀπέναντι ἀπὸ τὸ ὑψηλὸ καὶ ἐπιβλητικὸ ξενοδοχεῖο Intercontinental. Πέρασα ἀπέναντι, στὸν περίβολο τοῦ ἐντυπωσιακοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου τῆς Ρουμανίας, τὸ ὁποῖο τὸ εἶχα ἀφήσει ἡμιτελὲς καὶ πῆρα τὸ δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.